Ուր որ նայում եմ, քարե բարձունք է, Քարե արցունք է, քարե ժպիտ… Ուսուցչի տոնին՝ բարձունքից…

Հոկտեմբերի մեկին Նոր դպրոցի աշխատակազմը ճամփորդության էր. հերթական ճանապարհը մեզ ուղղորդեց դեպի Հատիս (Հադիս, Շամիրամի լեռ), որը լեռնազանգված է ՀՀ Կոտայքի մարզում: Բարձրությունը  2528 մ է, կոնաձև է, լանջերը՝ կտրտված ձորակներով:  Լեռան Շամիրամ անվանումը պայմանավորված է Արայի լեռան դիմաց գտնվելու հանգամանքով և խորհրդանշում է Արա գեղեցիկ և Շամիրամ ավանդապատումի իրական ակունքները:

Օրը արևշատ էր, պայծառ, տրամադրող: Շատ հմուտ կերպով  հաղթահարեցինք լեռան բարձունքը և հասնելով գագաթին՝ մեզ պարուրեց մի անբացատրելի զգացում, կարծես ձուլվեցինք երկնքի հետ և  այնքան մոտ էր այն, որ թվում էր ձեռքդ պարզեիր՝ դիպչելու էիր ամպերին…Օր, որ երբեք չի մոռացվի, օր, որ նվիրված էր մեզ՝ ուսուցիչներիս և իհարկե օր, որն առիթ ընձեռեց ևս մեկ անգամ զմայլվելու հայրենի եզերքով, հայրենի չքնաղ բնությամբ:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s